BuSO Sint-Rafaël

logo van Sint-Rafaël

Projecten

VOS

Wat is het project VoS?
In het schooljaar 2018 - 2019 werden de project middagen opgestart, onder de naam VoS. Dit staat voor VakOverschrijdende Samenwerking. VOS heeft als doelstelling om de cursisten te laten proeven van allerlei activiteiten die eventueel kunnen leiden tot een nieuwe hobby of een zinvolle vrijetijdsbesteding.

De cursisten krijgen maandelijks vier projectvoorstellen, waaruit ze hun top drie kunnen doorgeven. Dit schooljaar werd er tijdens VoS reeds deze krant gemaakt. Andere cursisten waren creatief bezig met het bouwen van zitbanken voor buiten. Dankzij hen zullen we bij mooi weer gezellig buiten kunnen zitten. No

Geoffrey

Toekomstplanning

Ceciel en Caroline zijn dit schooljaar de voortrekkers van het vak toekomstplanning. We zijn benieuwd naar de ingrediënten die zij gebruiken om onze toekomst te (ver)kennen. Wil je hierover meer weten, aarzel dan niet om het interview met Ceciel te lezen. Succes!

Wie ben jij?
Ik ben Ceciel Berben. Ik ben alleenstaand en heb vier kinderen tussen 20 en 25 jaar. Een dochter woont zelfstandig maar komt nog elk weekend naar huis. Wanneer ik nog getrouwd was, zorgde ik fulltime voor mijn kinderen. Wanneer zij naar school gingen, volgde ik allerlei lessen omdat ik enorm geïnteresseerd ben in alles wat in de mens leeft: de emoties, de gedachten en overtuigingen en ook de energie die in ons is en die we uitstralen. Ik ben altijd al bezig geweest met wat ons doel hier is van ons leven op aarde, nl. waar we naartoe gaan en waar we vandaan komen, m.a.w. de overgang naar de geboorte en de overgang naar de dood. Ik ben een heel gevoelige persoon en heb daar een hele weg in afgelegd om daarmee om te gaan. Alle lessen die ik volgde, deed ik ook echt voor mezelf. Ik merkte bijvoorbeeld dat als ik denk dat ik iets niet ga kunnen, dat ik het ook minder kon. Maar het was ook andersom. Als ik dacht: het lukt wel, had ik ook veel meer kansen om te slagen. Ik hou van mensen en ik hou ervan om de verbinding te voelen. Ik hou van dieren en van de natuur. Ik ben graag in de natuur. Ik geef thuis en op verplaatsing soms workshops waarbij mijn hoofddoel is om de mensen zichzelf beter te leren kennen zodat ze vrijer zichzelf kunnen worden. Thuis geef ik ook individuele coachingsessies. Ik wil hen hun totale potentieel leren voelen en zien en erkennen: fysiek, emotioneel, mentaal en energetisch.

Wat betekent een visuele beperking voor jou?
Ik kan me niet voorstellen hoe het is om visueel beperkt te zijn. Ik kan me er delen van voorstellen maar ik leef niet dag in dag uit met een visuele beperking. Wat ik zie en ervaar bij de cursisten is dat de beperking op zich alles qua tempo vertraagt en bemoeilijkt en dat deze uitdaging ook een uitnodiging kan worden: nl. juist om meer te voelen en te zien (al is het dan niet met het blote oog) en om een beter en gezonder tempo te ontdekken om op een fijnere manier in het leven te staan en te functioneren. Ik voel ook heel vaak een grotere dankbaarheid naar en genieten van de eenvoudige kleine dingen. Op zich zie en ervaar ik de mensen met visuele beperking daarom ook niet echt als mensen met een beperking. Ik ervaar ze gewoon als mensen zoals mezelf waarbij iedereen ook uniek is.

Hoelang werk jij hier al?
Ik denk nu zo ongeveer 4 jaar maar ik ben ook meer dan een jaar ‘out’ geweest.

Hoe zou je je beroep kunnen omschrijven?
De vakken die ik eerst als vervangster en nu als vast benoemde heb gegeven, zijn zeer uiteenlopend geweest. Maar de basis is voor mij op school: iedere cursist begeleiden in een groeiproces naar meer zelfstandigheid en kennis en vaardigheden en zelfkennis alsook in het omgaan met wat er ook in hun leven is. En ik kan dat ook maar doen door wie ik ben en wat ik heb geleerd door te geven en uit te stralen.

Wil je een boodschap geven aan mensen met een oogziekte of aan de maatschappij dankzij uw job?
Sta eens even stil bij wat er op de grond ligt en laat het niet rondslingeren! Hou de leuningen proper en heb respect voor het materiaal en voor diegene die niet ziet dat het vuil is en die na je kan komen. Zie de waardigheid als mens en zijn volledig kunnen en zijn i.p.v. de beperking! Iedereen heeft beperkingen. Doe kasten en deuren toe als je vertrekt op plaatsen waar ook slechtzienden kunnen komen, zoals in de keuken op Sint-Rafaël en hou de kasten ook op orde zodat zij dit zelfstandig kunnen terugvinden.

Hoe heb je kennisgemaakt met de wereld van blinden en slechtzienden?
Ik heb pas echt kennis gemaakt met de wereld van blinden wanneer ik hier begon les te geven. Ik kende wel één vrouw die slechtziend is geworden met wie ik af en toe op stap ging nadat ik haar op een workshop had leren kennen. Als ik dan op stap ging met haar, vroeg zij ook gewoon om arm in arm te lopen.

Heb je een anekdote?
Ik heb geen echte anekdote. Het enige dat ik me herinner als ik begon met kookles te geven, is hoe vaak ik woorden en uitdrukkingen gebruik waarbij het zicht centraal staat zoals: Hou het goed in het oog. Kijk goed! En dat ik dan vaak zei: oeps ik bedoel op jouw manier met al je zintuigen. En ook viel me dan telkens op hoeveel humor de cursisten hier zelf kunnen aan de dag leggen. We gingen dan soms verhalen vertellen hoe ze daarmee omgingen. Ze namen het me nooit kwalijk.

Hebben jullie een toekomstplanning?
Ik weet niet goed of ik deze vraag goed begrijp. Bedoel je een toekomstplanning voor mij privé of voor de vakken die ik geef? In elk geval heb ik dat voor beiden!
Ik heb altijd graag intenties: een richting waar ik naartoe wil groeien vanuit de dingen waarbij ik voel dat mijn hart van vol is. Ik wil daar steeds meer in kunnen de dingen doen die ik echt vanuit mijn hart en mijn interesses en mijn gaven kan doen en zo ook dus echt iets betekenen voor de mensen rondom mij: mijn dierbaren thuis of vrienden of cliënten of cursisten op school. Ik heb altijd het gevoel dat je het beste kunt geven in de dingen die helemaal bij je passen . De dingen die je energie geven en vervullen. Je voelt dat als iemand zo op zijn plaats zit. Die geeft energie en kennis en mogelijkheden en die krijgt die dan tegelijk.

Vertel mij waarom jullie blinden en slechtzienden verder willen helpen?
Ik deel gewoon graag wat ik weet en wat ik kan aan iedereen die wil. Op zich maakt het mij niet uit aan wie. Wat ik wel over het algemeen vind en ervaar bij slechtzienden en blinden is dat ik graag met hen bezig ben omwille van volgende redenen: Ze zijn over het algemeen zeer dankbaar en genieten (weer) van eenvoudige dingen. Ze hebben een trager tempo en dat heb ik graag.Dat tempo volgt meer ons eigen biologisch ritme. Er is weer meer evenwicht in zijn en doen. Dat vind ik heel fijn. In het westen ligt de nadruk op doen en dat vind ik gewoon niet gezond. Ze zijn verplicht/ genoodzaakt om meer te gaan vertrouwen op hun andere zintuigen, zoals het voelen en horen en ruiken en smaken. Ze gaan daardoor meer naar binnen en zijn minder afgeleid door allerlei visuele stimuli. Ik hou van voelen. En dat geeft ergens ook een verbinding. Zij kunnen toch thuis blijven. Wij moeten realistisch zijn want niet bestaat speciaal voor hen – studies zijn moeilijk, aanpassingen duur … Hiermee ga ik niet akkoord. Toevallig kreeg ik - toen ik op Sint-Rafaël begon te werken - een boek te leen van een vriendin. Het ging over een blind meisje dat een hele schoolloopbaan heeft doorlopen en daarna naar de universiteit ging en daar ook talen leerde in braille en zelfs brailletekens daarvoor maakte. Dan is ze alleen naar Tibet gereisd waar ze school voor slechtzienden en blinden heeft opgericht. Een passage die me altijd ook zal bijblijven, was een passage in een trein waarin zij zat met een andere passagier. Die begon te praten en als hij hoorde dat ze blind was en genoot van het reizen, zei hij: Hoe kan je daaraan nu plezier beleven als je het niet ziet? Toen vroeg zij: wat zie jij nu? Hij begon dat te beschrijven: kale muren en donkere kleuren. Vervolgens gaf zij aan hem de beschrijving van wat zij zag. Ze gaf een bloemrijke beschrijving van al wat zij innerlijk zag en ervaarde en rook. Vervolgens vroeg ze: En welke indruk is nu de ware of juiste?

Hoe reageren jullie op mensen met slechte mentaliteit tegenover de doelgroep?
Ik heb dat nog niet echt meegemaakt.
Ik merk soms dat als we in groep met school op uitstap gaan, dat sommigen echt onoplettend zijn. Dan denk ik: nog een gehaast persoon. Ze weten niet beter. Het enige wat we volgens mij kunnen doen, is meer sensibiliseren zodat iedereen beter weet welke gevolgen er voor blinden en slechtziende zijn bij onoplettend gedrag.

Hebben jullie nog een boodschap voor hen?
Geloof in jullie zelf: in jullie zijn en jullie kunnen en ga er dan volledig voor! Vraag hulp waar jij hulp nodig hebt om te kunnen groeien en vooruitgaan! Jullie zijn de beperking niet! Jullie zijn zoals iedereen, nl. uniek met jullie gaven. Ontdek die en neem ze op in de mate van het mogelijke. Iedereen heeft mogelijkheden en beperkingen.

MOTOR: Mobiliteit, Toegankelijkheid, Oriëntatie

Eén van de boeiendste vakken die ik, Maziar, op school volg, is het vak MOTOR. Rien Verlinde is onze begeleidende leerkracht. Deze lessen gaan vooral over toegankelijkheid. Geregeld gaan wij plaatsen bezoeken om die naar toegankelijkheid voor mensen met een visuele beperking kritisch te beoordelen en ideeën te formuleren.

Het toegankelijk maken van publieke voorzieningen, zoals winkels, restaurants, sporthallen, enz. heeft weinig zin als ze niet bereikbaar zijn. Voetpaden zijn dikwijls niet bruikbaar voor rolstoelgebruikers door te sterke vernauwingen ter hoogte van obstakels, het ontbreken van verlaagde stoepbanden, de aanwezigheid van drempels en oneffenheden, enz. Deze problemen ondervinden ook ouders met kinderwagens of personen met een boodschappentrolley. Personen met een visuele beperking hebben nood aan geleiding en oriënteringspunten op hun route. Onverwachte obstakels, een ondoordacht kleurgebruik in de omgeving maakt het voor slechtzienden moeilijk om zich zelfstandig te verplaatsen. Onvoldoende afgeschermde voetgangersonderbrekingen door werkzaamheden aan de straat vormen een groot gevaar.

Deze MOTOR-groep geeft suggesties aan verschillende diensten om zoveel mogelijk plaatsen voor iedereen gebruiksvriendelijk te maken.

Zo werd bijvoorbeeld met de MOTOR-groep op dinsdag 15 oktober een bezoek aan het kasteel van Gaasbeek gebracht. We wilden met ons bezoek eens ervaren hoe toegankelijk dit uniek stuk geschiedenis is. Zonder te veel te verklappen over het verhaal van de Markiezin kan ik wel vertellen dat de audiorondleiding de moeite is. Om echt ten volle te kunnen genieten van alles zou ik aanraden om er een volledige daguitstap van te maken en lekker te genieten van de natuur eromheen met een picknick. De audiogids was zeer goed te noemen voor mensen die kunnen zien. Ze willen graag de inspanning leveren om het ook extra leuk te maken voor de slechtzienden en blinden onder ons. Dat kwam bij mij wel oprecht goed bedoeld over en waarover zelfs al een beetje nagedacht was. Als je dus een uitstapje wilt maken en de verplaatsing kan organiseren, vind ik dit echt een zeer bewonderenswaardig project en een aangename bestemming.

MOTOR heeft natuurlijk ook een aantal aanbevelingen gegeven om het kasteel nog toegankelijker te maken voor ons, dus ik hoop dat na verloop van tijd het nog beter en leuker wordt Als je gaat, laat het mij weten want ik ga graag mee.

Maziar

Ga terug naar de pagina Schoolkrant