Van de hel naar de hemel: het verhaal van Christof

Op 20 september 1999 begon voor mij het hoofdstuk Sint-Rafaël. In het begin verliep de integratie allesbehalve makkelijk. De eerste 3 weken dacht ik er zelfs aan te stoppen. De totaal nieuwe omgeving speelde mij parten. Bovendien had ik het moeilijk om te communiceren en contacten te leggen. Ik kende er niemand, wat de zaak extra moeilijk maakte.

Maar na 4 maanden begon het geleidelijk aan te verbeteren. Op een avond had ik met iemand een gesprek over mijn hobby’s. Ik vertelde dat ik graag zwom. Iemand anders vertelde mij dat een personeelslid ook ’s avonds ging zwemmen; nu wist ik min of meer dat deze mogelijkheid bestond. Toen ik uiteindelijk de vraag stelde of dit ook effectief zo was, bleek dit te kloppen. Deze persoon gaf mij eveneens de raad om meer te communiceren.

De eerste 4 maanden ging ik in het midden  van de week naar huis, maar in het voorjaar van het jaar 2000 ben ik daarmee gestopt. Mijn integratie vorderde gestaag. Ik legde meer en meer contacten en dat resulteerde in een goede samenwerking met cursisten maar ook met leerkrachten. Ik bleef volhouden en ik ontdekte dat ik misschien ook nog op een andere manier van nut kon zijn.

Omdat ik altijd blind ben geweest, kon ik mensen die op latere leeftijd hun zicht verloren, helpen. Dat kon gaan van het uitleggen van het brailleschrift of helpen met het opstellen van e-mails. Zo heb ik een cursiste waarvan een familielid in het buitenland zat, geholpen om via mail contact te leggen.

Door deze nuttige dingen, integreerde ik mij snel. Na het eerste jaar leek het al duidelijk dat mijn rol nog niet was uitgespeeld. Zo deed ik hier en daar ook al wat vrijwilligerswerk voor school, en bleef ik af en toe eens een weekend in Brugge. Toen werd duidelijk dat mijn leven zich vroeg of laat wel eens in Brugge zou kunnen afspelen.

Zo gebeurde het ook.  In 2005 verhuisde ik naar Brugge. Als cursist stopte ik in het jaar 2006. Af en toe deed ik nog wat voor Sint-Rafaël. Even dreigde aan het hoofdstuk Sint-Rafaël een einde te komen, en dit omdat de school zou verhuizen naar Gent in 2008. Dit gebeurde effectief in datzelfde jaar.

Maar in november 2009 werd ik opnieuw als vrijwilliger ingeschakeld in Sint-Rafaël, dus deze keer in Gent. Intussen doe ik dat al 4 jaar. En ik hoop dit nog vele jaren te kunnen blijven doen. Wat een nachtmerrie dreigde te worden in 1999, duurt intussen al 14 jaar. Van de hel naar de hemel, zeg maar. Het spreekwoord “De aanhouder wint” kwam hier goed van pas. Deze leuze kan ik meegeven aan iedereen die het al eens moeilijk heeft. Ook al gaat dat gepaard met vallen en opstaan. Een mooie afsluiter van mijn Sint-Rafaël-verhaal.